De stress die het trailerladen brengt…

Anne Noordenbos

Geschreven door Anne Noordenbos

Afgelopen zomervakantie raakte ik in gesprek met een gezin dat met hun paard op vakantie was op Schiermonnikoog. Ik woon op dit mooie eiland en ben een holistisch paardentrainer.

Tijdens het gesprek kwam al snel ter sprake dat er een probleem was. Dit was de tweede keer dat ze hun paard mee namen naar Schier. De eerste keer was dit niet goed bevallen. Bij de terugreis wilde het paard niet meer de trailer op, wat uitliep op een stressvolle ervaring voor zowel het paard als voor hen.

Bij thuiskomst hebben zij toen hulp gezocht en les gehad in het trailerladen. Dit ging snel beter, maar toen ze dit jaar vol goede moed het paard in de trailer wilden krijgen, voor weer een vakantie naar Schiermonnikoog, ging het weer mis. Ze zijn uiteindelijk 3 uren bezig geweest om het paard op de trailer te krijgen.

Dit wilden ze absoluut niet weer, dus vroegen ze of ik hierbij kon helpen. De eis was simpel:

“Wij willen dat het met rust, respect en vertrouwen gebeurt en dat ze zelf wil.”

De eerste dag hebben we de methode geprobeerd die zij thuis geleerd hadden, maar als snel kwamen we tot de conclusie dat dit niet ging werken. Daarom hebben we besloten om het op ‘mijn’ manier te proberen en zijn we gestart vanuit het ‘freestyle systeem’, dus met twee lijnen langs de klep als begrenzing. We zijn kalm aan gestart, om de rust bij de trailer en voor de klep terug te vinden. Het paard rustig aan een paar keer voor de klep gezet, ontspanning vragen en weer weg. Hierna probeerden we het paard een stapje op de klep, waardoor het paard zichtbaar onzeker werd (de eigenaresse ook).

Dit resulteerde in een steigersessie; hetzelfde probleem als waar ze thuis tegen aan liepen. Ook daar ging het paard snel over op ‘fight’. Ook was vrij snel te zien dat het een enorm sensibel en extrovert dier was, iets waar ik persoonlijk erg van houd en waardoor de release van de hulpen extra belangrijk was. Ik kwam tot de conclusie dat er een stuk leiderschap miste. We zijn dit gaan aanpakken met paard en eigenaresse: een stukje lopen, stilzetten, achterwaarts. Al snel kwam er rust bij de combinatie en zijn we terug naar de trailer gegaan. Nu ging het goed tot aan de klep en was het tijd voor het volgende stapje.

Het was tijd om het paard een stapje voorwaarts te vragen, de klep op. Indien nodig zou ik dat van achteren aanvullen en de zijkanten van de klep begrenzen. Het oude gedrag kwam weer boven en naast steigeren bleek het paard ook geleerd te hebben om langs de trailer te schieten. Het was dus heel belangrijk om het hoofd op de trailer gericht te houden en de zijkanten te begrenzen, maar wel zo dat het snel te releasen was. Zodra ze één voet op de klep had staan, liep ze nu in alle rust en vertrouwen mee de trailer op. Het betreden van de klep was dus het grootste issue. Hiermee hebben we de eerste dag afgesloten.

De tweede dag heb ik eens gevraagd wat nu het probleem met die klep kon zijn. Het was voor mij overduidelijk dat hier een pijnpunt zat. Het antwoord was simpel; vorig jaar was ze in die stresssituatie uitgegleden en flink gevallen op de klep. We zijn gestart met een herhaling van de oefeningen van de vorige dag. Het paard weer rustig voor de klep gezet. Daar eerst rust en ontspanning vinden en vervolgens voorwaarts de klep op vragen. In eerste instantie kwam hier weer protest op, maar minder heftig dan de vorige dag. Met rustig aanhouden van de hulp op het halster en de aanvulling van mij aan de lijnen, liep ze vrij snel en gemakkelijk de trailer op. Dit hebben we een aantal keer herhaald en na verloop van tijd hebben we ook het sluiten van de stang en de klep een paar keer meegenomen. Dit laatste gaf geen enkel probleem

Dag drie zijn we begonnen met het herhalen van de oefeningen van de vorige trainingen. Er was deze dag geen vorm van spanning meer te bekennen bij het paard. De lijnen had ik bewust weer langs de klep gelegd, maar deze waren nu voor de sier. De combinatie liep meteen, vol vertrouwen, samen de trailer op. Er was bij beide geen spoor van twijfel. Het leiderschap was zichtbaar aanwezig alsook het vertrouwen in elkaar.

Op dag vier was het moment van de waarheid aangebroken. De vakantie was afgelopen en de terugreis stond dus op het programma. De boot van half 2 was het doel. Van tevoren had ik duidelijk aangegeven dat het nu perfect moest gaan. Mocht dit niet lukken, dan zouden we deze sessie als een training beschouwen en zouden ze een boot later nemen. Deze mogelijkheid om eventueel later te vertrekken, nam alle druk weg bij de eigenaresse. We gingen het weer precies op dezelfde manier proberen als we de afgelopen dagen. Ik had de lijnen weer langs de klep gelegd, maar dit bleek volkomen onnodig. De combinatie liep rustig en vol vertrouwen de klep op. Binnen vijf minuten stond het paard lekker hooi te knabbelen in de trailer. Een groot verschil met de drie uren van de heenreis!

Voor dat ze vertrokken heb ik ze het advies gegeven om thuis op dezelfde manier door te blijven oefenen. Tijdens de trainingen hadden we al vaak besproken wat ik met de lijnen doe en had ik ze door ze ‘droog’ te laten oefenen laten ervaren wat er gebeurt. Dit kunnen ze nu zelf ook toepassen. Ten slotte heb ik ze geadviseerd om thuis ook te gaan oefenen met kleine stukjes in de trailer rijden, weer uit- en inladen en dit langzaamaan uitbouwen naar oefenen op vreemd terrein. Toen ze wegreden had ik er alle vertrouwen in dat het goed zou komen en dat het trailerladen in de toekomst geen enkel probleem meer op zou gaan leveren.

Het is echt supergaaf om te ervaren hoe kleine veranderingen zulke grote, positieve gevolgen kunnen hebben. Daarnaast is het natuurlijk geweldig om een gezin zo enorm blij naar huis te laten gaan en is het mooi dat ik heb ze kunnen helpen met de stress die het trailerladen bracht…

 Anne Noordenbos, holistisch paardentrainer

www.holistischtrainer.nl

info@holistischtrainer.nl